Ze bestaan. Mensen die zonder vrees hun hele leven op de kop zetten en grote problemen schaterend tegemoet treden als kleine obstakels. ‘Zetten we gewoon even een bruggetje overheen.’

Ik ben jaloers.

Als notoir ‘ja-maar’-mensch, is élk probleem een Mount Everest en sta ik eerst een paar dagen peinzend onderaan de berg te twijfelen tussen pikhouweel en schoenijzers. De ‘so-what’-sapiens heeft dan allang aan de andere kant een stoeltjeslift gevonden.

Toegegeven, mijn bedenkingen hebben soms zo hun voordelen. Je loopt met mij niet in zeven sloten tegelijk (ik zorg namelijk voor een prima routebeschrijving) en afspraken zijn heilig. ‘Op jou kun je bouwen’, zei iemand laatst. En dat bedoelde ze niet letterlijk.

Toch vraag ik mij wel eens af of ik niet wat makkelijker moet zijn.

Wat minder AEG, wat meer Nike.

Afgelopen tijd heb ik geleerd om meer los te laten. Laat ik het zo zeggen, mijn neuroses vlakken af met de leeftijd. Dus wie weet. Misschien vertel ik op mijn zestigste ook wel enthousiast mijn verhaal. Met lachrimpels, opgetrokken wenkbrauwen en grijze wilde lokken.

Met dat laatste komt het sowieso wel goed.

Wil je reageren? Leuk! Ik hoor graag van je op twitter (@gobblefunk) of facebook.

De jongen legt bezitterig zijn hand op haar been. Een stelletje. Het meisje naast mij, zet het ronde brilletje wat rechter op haar neus. Ze vlechten in hun gesprek naadloos Nederlands en Turks door elkaar.

‘Dus als zij een carrière wil opbouwen, dan mag dat niet van jou?’, zegt het meisje met de bril tegen de jongen.

Ik ga iets rechterop zitten. Dit is interessant.

Zijn blik verstrakt. ‘Nee, zus’, zegt hij gedecideerd. ‘Ik vind gewoon dat mijn toekomstige vrouw…’ en de rest is in het Turks. Zijn vriendin speelt met haar lolly en houdt zich stil.

‘Nah jaa’, zegt het brilmeisje. ‘Maar wat als zij een avondje wil gaan stappen met mij, tot een uur of één of zo?’ Ik volg het gesprek nieuwsgierig weggedoken vanachter mijn iPhone en kijk naar de jongen. Zijn trui zit strak om een beginnend buikje en hij schuift ongemakkelijk heen en weer. ‘Als ze niet elke week uitgaat, dan kan dat denk ik wel.’

‘En wat dan als ze CEO wordt van een groot bedrijf? En bijvoorbeeld veel naar het buitenland moet, of met zakenrelaties uit eten moet?’ Hij mompelt wat onverstaanbaars.

Ik krijg het gevoel alsof ik naar een spannende radio-uitzending luister waarvan de clou telkens wegvalt.

De vriendin duwt haar lolly in zijn mond. ‘Zo is hij nu eenmaal’, zegt ze verontschuldigend tegen zijn zus, het tasje van de carrièrebeurs wat dichter tegen zich aan trekkend.

Het brilletje wordt weer omhoog geduwd. ‘En? Zou je parttime willen werken, als zij een goede baan heeft en jullie kinderen krijgen?’

De ogen van de jongen zijn nu nog slechts twee kleine spleetjes en hij haalt diep adem. Hij antwoordt vinnig in het Turks. Het brilmeisje leunt achterover en schudt haar hoofd alsof ze dat antwoord al had verwacht.

‘Zo is hij nu eenmaal’, klinkt het weer benepen tegenover mij.

Het gesprek gaat verder in het Turks, terwijl het meisje een map uit haar tas pakt. ‘Bepaal zelf je carrière’ staat erop. Ze geeft de map aan zijn vriendin. ‘Hier. Jij kunt die informatie beter gebruiken dan ik.’

De jongen besluit over te stappen op een ander onderwerp. ‘Kijk, we hebben laatst foto’s laten maken. Staan we er niet leuk op?’ Hij pakt zijn portemonnee.

Zijn zusje buigt voorover, drukt haar bril weer terug en zegt: ‘Ja, Zarife staat er leuk op. Jij kijkt alsof je eigenlijk een enorme oetlul bent. Maar ja. Zo ben je nu eenmaal.’

Love is sweet. Love is bitter.

De tafel is al gedekt voor de ochtend. Drie witte bordjes, kop en schotel ernaast, hagelslag, de botervloot en pindakaas. Door de gordijnen heen schijnt zachtjes oranje straatverlichting. De hele stad slaapt, behalve ik. En in mijn tienjarige brein ontstaat een steljevoor als niemand meer wakker wordt.

Ik zou overal naar binnen kunnen. Het museum. De winkels. De bioscoop. Zelfs het huis van de buurman. Nee, dat zou ik niet durven. Zelfs als hij slaapt, vind ik hem eng.

De kraan drupt een beetje en ik ga op mijn tenen staan om ‘m goed dicht te draaien. Als ik nu ga slapen, word ik misschien ook niet meer wakker. Die gedachte laat me abrupt op mijn voeten zakken.

Dan zou ik nooit meer hagelslag kunnen eten.

Ik kijk de keuken van mijn opa en oma rond. Morgenochtend ontbijten we samen en dan schenkt mijn oma slappe thee voor me in omdat ik dat zo lekker vind. Opa drinkt koffie en zit dan in zijn pyjama gapend de krant te lezen. Het is net alsof ik de tijd naar voren kan draaien, zo goed zie ik het voor me.

Nee, het is beter als iedereen weer wakker wordt en ik ook. Want steljevoor dat ik dus niet bij het ontbijt ben. Of op mijn verjaardag. Dat zou heel ongezellig zijn.

Snel schuifel ik naar mijn bed en duik onder de dekens. Buiten hoor ik iemand lachen en ik val gerustgesteld weer in slaap. De stad wordt toch weer wakker.

Nu ben ik fan van die eerste. Dat zijn tekeningen helemaal in een donker hoekje hingen, vond ik dus jammer. Sowieso is de tentoonstelling erg rommelig en dat is vast de bedoeling. Alleen krijgt de control freak in mij dan de neiging om dingen recht te gaan hangen. Dat terzijde.

Doodelen op een post-it. Wie doet het niet? Ik ga ze voortaan maar bewaren.

Aan. Uit. Aan. Uit. Dat was eigenlijk de enige bezigheid van deze animatie. Hypnotiserend.

Mijn held Rothuizen hing in een donker hoekje. Zijn tekeningen dan. Jammer.

De New Yorker. Beroemd en berucht om de getekende covers.

Ik hoopte stiekem op een cover van Sempé. Dan had ik er nu nog gestaan denk ik.

Goed ingeschat.

Daar ga ik nog even over nadenken. En ik had toch gewoon naar de Talent Night moeten gaan

Toen ik weer buiten stond, liep ik mijn neus achterna. Letterlijk. Er was namelijk ook nog een ‘Food market’. Food! Food!

Het zag er lekker uit en rook overheerlijk. In het midden van de hal stond tout hip & happening Amsterdam aan een wijntje te nippen. En dan heb ik  alweer gegeten en gedronken.

Dus ik maakte snel mijn foto’s en droop af. Bij de Westergasfabriek is altijd wat te doen. Je moet er alleen wel zin in hebben. Nu zit ik op de bank met een boek, een kop thee en mijn lief binnen handbereik. En dát is wat mij betreft A Perfect Day.

Ik kon niet anders dan deze korte doch terechte analyse beamen en bestelde een tosti met ham, kaas en pindasaus om in te dippen. Ook deze culinaire schok zorgde voor een lyrische lofzang op de Nederlandse tegendraadsheid. ‘Warme pindakaas. Jullie zijn bizarro’. Hij keek vertederd.

Er kan een hoop gebeuren in twaalf jaar tijd. En ik vraag me af hoe het gesprek nú zou verlopen.

- ‘Zeg. Die brutto… hoe heet hij, Wilders, met dat rare haar? Is die serieus?’
- ‘Ja, ik ben bang van wel.’
- ‘Dus hij wil nu naast moslims ook Oost-Europeanen het land uit hebben?’
- ‘Ik denk dat hij iedereen het land uit wil hebben. Behalve zijn kapper.’
- ‘Maar waar is dat vriendelijke land gebleven van tosti met pindasaus?’
- ‘Overgenomen door Henk en Ingrid.’
- ‘Wie?’

Ik zou hem moeten uitleggen dat Henk en Ingrid staan voor een verontruste groep Nederlanders die met samengeknepen billen bang zijn voor alles en iedereen. Die hoofddoekjes maar eng vinden en denken dat iedere Pool hun baantje afpakt. Die eigenlijk geen idee hebben waar het over gaat, maar hun blonde akela zegt het, dus dan is het De Waarheid.

Henk en Ingrid wijzen naar de grote boze buitenwereld en zeggen: ‘het is hun schuld.’

Ik zou hem moeten uitleggen dat het verstand dit land verlaten heeft. Dat we zijn overgeleverd aan een minister-president die schaapachtig aan de zijkant staat, terwijl de Ruttevanger van Hamelen lachend voorbij dendert met een stoet onnozelen in zijn kielzog.

En dan bestel ik een tosti ham-kaas met pindasaus voor ons.

Een gezonder en plantaardig alternatief is stevia. Stevia groeit in Midden- en Zuid-Amerika en is 300 keer zoeter dan suiker. Met als voordeel, of zeg maar gerust, mega-USP, dat het calorie-arm is. Je zou dus denken dat onze obesitasvrezende overheid dit product juichend binnen heeft gehaald.

Nou. Nee.

Want de suiker- en zoetstoflobby is nog altijd vele malen machtiger dan een met zijn vinger zwaaiende Paul Rosenmöller van het Convenant Gezond Gewicht. Dus werd stevia jarenlang buiten de deur gehouden. Dankzij een vasthoudende Belgische professor, die alle bezwaren van de tafel wist te vegen, is stevia na tien jaar eindelijk toegelaten in de EU.

Mooi.

Ik kocht stevia voor het eerst ruim een jaar geleden, op de Noordermarkt in Amsterdam. Stevia uit Paraguay. Zonder toevoegingen of wat dan ook, gewoon het plantje, maar dan in poedervorm. De wat bittere nasmaak is er al uitgehaald, door een natuurlijk proces. Je hebt maar een snufje nodig, want het is superzoet. Dus met zo’n potje van € 25,- doe je bij regelmatig gebruik een jaar.

Tot mijn verrassing zag ik vandaag nieuwe zoetjes staan in de schappen van de supermarkt. Stevia zoetjes van Natrena.

Ik kocht een doosje met 100 zoetjes voor € 3.09. Mopperend over de prijs, keek ik op de achterkant. Natrena dacht blijkbaar: alleen maar plantaardig? Da’s ook zo kaal! Dus zit er in één zoetje slechts 12,5% stevia en hebben ze de rest opgevuld met:

Lactose.

Waarom? Waarom zit er in godsnaam melksuiker in dit zoetje? Om het nóg zoeter te maken? Witter? Om je te laten loeien als een koe?

Vernet carboxymethylcelullose (3x woordwaarde in wordfeud).

Dit goedje wordt gewonnen uit E460. Ik citeer: Verdikkingsmiddel en vulmiddel voor additieven. Dit is een wit poeder dat vrijkomt bij de productie van katoen. Het wordt ook gebruikt in lak en vernis, bij de productie van rubber en bij de behandeling van lakens en stoffen. Sinds 1961 hebben twee wetenschappers dit additief aangemerkt en aangemeld als kankerverwekkend, maar het is nog altijd toegestaan.

Sucralose.

Ook wel E955 genoemd. Een synthetisch zoetmiddel dat uit met chloor behandelde sacharose is gemaakt. Dit additief is ook bekend onder de merknaam SplendaTM en is 600 keer zoeter dan suiker. Risico’s: beschadiging van het immuunsysteem aangezien het voornamelijk de lever en de nieren aantast.

Beste mensen van Natrena: als 12,5% stevia niet zoet genoeg is waarom maak je er dan geen 100% van in plaats van het toevoegen van een zoetmiddel aan een zoetmiddel?

And last but not least.

L-Leucin.

Dit aminozuur wordt voornamelijk door bodybuilders de hemel in geprezen. Je insulinespiegel stijgt door het gebruik van Leucine namelijk de pan uit, waardoor je na een flinke training nog even lekker aan spieraanmaak kan doen. Ik citeer: Je geeft je spiercellen een anabole prikkel.

Juist.

De vraag is nu: waarom? Waarom vindt Natrena het nodig om stevia aan te vullen met bovenstaande troep? Om iedereen verslaafd te houden aan chemische rommel, zodat we het maar blijven kopen? Is de grootste producent van aspartaam en andere smaakversterkers bang voor zijn jaaromzet van 9,84 miljard dollar?

Ik slik het in ieder geval niet meer voor zoete koek.

HIj wel…  

Ik wil overal zijn. Behalve hier. En tegelijkertijd wil ik nergens anders zijn. Ik zie de mensen om mij heen, die haar liefhebben, in enkele uren jaren ouder worden.

We krijgen de familiekamer. Dat is slecht nieuws. Als je de familiekamer krijgt, weet je dat de laatste pagina’s in het boek worden omgeslagen. Je kunt wel proberen om zo langzaam mogelijk te lezen, maar voorbij die laatste bladzijde zijn geen woorden meer.

Zij zag dat eerder dan wij.

We drinken lauwe thee, bittere koffie en halen broodjes in de kantine. Herinneringen komen tevoorschijn. ‘Weet je nog?’ We ontrafelen haar rol in ons leven, om los te kunnen laten. Als er voetstappen in de gang klinken, stokken onze gesprekken. Ze lopen door en we ademen weer uit.

Dagen gaan voorbij.

Het enige wat we kunnen doen is liefde geven. Wat in het gewone leven soms zo moeilijk is, gaat nu vanzelf. Mijn hart breekt als ik hun handen verstrengeld zie. Loslaten is het moeilijkste wat er is.

Ik druk een kus op haar voorhoofd. ‘Dag’, zeg ik. Meer kan ik niet bedenken, al het andere is overbodig. We lopen de gang weer in die niets troostrijks heeft maar ontluisterend onpersoonlijk voor ons ligt.

‘Het is goed zo’. Hij zegt het aarzelend, alsof zijn hart het nog niet eens is met zijn hoofd. Ik hou hem vast. Zo blijven we een tijdje staan, stil.

Het begin van de middag breekt aan. De familiekamer is leeg. Om haar bed een cirkel van liefde. En ook al kende ik haar nog niet zo lang, ik voel het wanneer ze ons verlaat.

De wereld stond even stil.

Uit de radio schalt ‘Ik geef je een roosje, mijn roosje’ van Conny van den Bos. Buiten zie ik onze auto staan: een blauwe Ford Taunus, mijn vaders trots en genot. Aan de overkant geeft buurvrouw Bep haar geraniums water.

Mijn moeder geeft me een aai over mijn bol. Ik wiebel met mijn voeten op de maat mee van ‘Living next door to Alice’, terwijl ik mijn boterham opeet. De kruimeltjes vallen op de oranje vloerbedekking.

Ondertussen druppelt de band van mijn vader binnen, om te repeteren. Dat doen ze altijd in onze huiskamer. Mijn vader heeft een shagje in zijn mond en een geruite broek aan met wijde pijpen. Hij zet zijn drumstel op. Ik hoop dat ik straks op zijn schoot mee mag drummen en drink snel mijn glas leeg.

De buurvrouw waant zich ongezien en gluurt door haar vitrage bij ons naar binnen. Als ik zwaai doet ze snel een stapje naar achteren. Ik hoor mijn moeder lachen.

Ik wist toen nog niet dat de herinnering aan deze middag voor altijd in mijn geheugen gegrift zou staan. Omdat het zo onbezorgd was. Omdat mensen naar Imagine van John Lennon luisterden en het niet onmogelijk vonden.

Ik ben een kind van de jaren ’70. Ik word melancholiek van oranje-met-paarse gordijnen, lichtbruine corduroy, pluizige bakkebaarden, typemachines, blokjes kaas met een uitje en 8mm filmpjes.

En ik zou de wereld van nu soms heel graag willen terugdraaien naar toen.

Terwijl hij naar zijn voeten kijkt, valt er een grijze lok voor zijn ogen. Langzaam veegt hij zijn haar weer netjes opzij. Hij zucht en kijkt naar de rechte rug van zijn vrouw.

Nog voordat de tram is gestopt, begint zij driftig op het knopje van de deur te drukken. Het lijkt me iemand die niet houdt van wachten. Ook niet op de dingen die vanzelf gaan. Ze beent de tram in en houdt haar ov-chip voor de kaartlezer.

Het blijft stil.

Ze veegt haar ov-chip nog een keer voor de kaartlezer, nu met meer venijn. Maar de goedkeurende bliep blijft uit. Haar man kucht. ‘Doet ‘ie het niet?’, vraagt hij. Ze kijkt geërgerd om, haar ogen tot spleetjes geknepen.

Nu leunt de conducteur gemoedelijk voorover in zijn kunststofglazen hokje. ‘Doet ‘ie het niet?’, vraagt hij. Ze loopt rood aan. Zelfs de mensen achter haar man houden hun adem in. Haar hand vliegt nu als een bezetene langs de kaartlezer. ‘Wat denk je zelf?!’ Van elk woord druipt ingehouden woede.

Haar man rommelt in zijn zakken en vist zijn eigen kaartje op. Snel haalt hij hem langs de lezer.

Bliep!

Dit is het startsein voor de rij om ook in te stappen. Bij elke voorbij zwierende ov-chip laat de kaartlezer een tevreden bliep horen en priemen twee woedende ogen in de rug van de bezitter. De deuren sluiten.

‘Probeer het nog eens’, zegt haar man. ‘Als ‘ie het niet doet, dan kopen we wel een kaartje.’ Ik denk dat de vrouw elk moment kan ontploffen, maar ze houdt haar kaartje  voor de lezer.

Bliep.

‘Je moet ook niet zo ongeduldig zijn, Annie.’

Bovendien maakte ik mij sowieso uit de voeten zodra er kleine kinderen in zicht waren. Ze konden dan wel snoezig lijken, maar er kwam altijd een moment waarop zo’n schattige peuter ineens veranderde in een miniatuurversie van Satan.

Gremlins zijn het.

Naarmate de jaren verstreken, voelde ik nimmer de drang om vertederd in een kinderwagen te kijken.  Terwijl collega’s kirrend opsprongen als er weer eens een baby werd geshowd, veinsde ik een spoedklus. ‘Jaaa, lief hoor’, mompelde ik in het voorbijgaan, de verse moeder een klapje op de schouder gevend.

Kijk, ik vind de kinderen van mijn vrienden allemaal om op te vreten. Geen zorgen, dat bedoel ik figuurlijk. En ik kan heus genieten van mollige kleuterbeentjes en sniffende snotneuzen. Maar ondanks de moederlijke kwaliteiten die mij door vreemden altijd zijn toegedicht, zei een vriendin al snel tegen mij: ‘Maak je niet ongerust, ik zal je nooit uitnodigen voor een kinderpartijtje.’ Godzijdank.

Nu heeft mijn vriend twee nichtjes. Ze zijn leuk, lief, bijdehand en dol op hun grote oom. Die liefde is, vanzelfsprekend, wederzijds.

En of wij een weekendje wilden oppassen.

Ehm.

‘Je hebt nog nóóit opgepast?’ Hij vraagt het met opgetrokken wenkbrauwen. Ik voel me bijna triomfantelijk als ik zeg: ‘Inderdaad. Nog nooit.’

Waarna ik moedig besluit dat ik nu toch echt volwassen genoeg ben om op twee meisjes van tien en zeven jaar te passen.

Gewoon geen water over ze heen gooien.

* Voor J&J: het was supergezellig en ik zou het zo weer doen